Artist CV - ErwinDeBie

Het was een lange kronkelige weg

van toen tot nu

maar de tijd vloog

Erwin De Bie werd geboren op 18 februari 1951 in Gent, België.

Zijn vader, Leon De Bie (1911-1983) was werkleider in het Gentse constructiebedrijf Elboma van zijn oudere broer. Zijn moeder, Ghislaine Heye (1926-2007) had een eigen kapsalon. De familie woonde in Wondelgem, in de vijftiger jaren nog een plattelandsgemeente op zo’n 5 kilometer van Gent centrum en niet zo ver van de oude Gentse haven.

Erwin groeide op met een 6 jaar oudere buurjongen, zijn held op dat moment, uit een vrij artistieke lagere klasse familie, die op vijfjarige leeftijd zijn interesse wekte in tekenen, schilderen en de vijftigerjaren rock’n roll muziek. Via zijn vader leerde hij de populaire veertiger en vroege vijftiger- jaren muziek kennen. De klassieke muziek werd hem dan weer aangereikt door zijn buur-grootvader langst moederszijde. Wellicht niet de ideale artistieke mix maar ook niet de minste.

Op de arm bij moeder 1952

Wandelen met vader 1957

grootvader en meter 1955

Met de buurjongen 1954

Als 6 jarige was hij al in de weer met potloden, verf en penselen. Hij zegt daarover: “Ik herinner mij nog mijn eerste 2 tekeningen, na tal van kopvoeters, een tekening van een huis in lichte laaie en een van het Atomium die toen nog in volle opbouw was. Latere invloeden waren Rembrandt, El Greco (die hij de pré expressionist noemt), en de Belgische striptekenaar, schilder Marc Sleen, die een ware held was voor hem. In het ouderlijk huis sierden reproducties van de toen succesvolle Vlaamse tekenaar, schilder Herman Verbaere de muren, die hij vlijtig kopieerde. Rond de leeftijd van 8 begon hij ook Marc Sleens karikaturen van bekende wielerhelden, die werden gepubliceerd in dagblad ‘Het Volk’ en de ‘Tour de France Editie’ van dezelfde krant, na te tekenen.

Kindertekening 3-jarige leeftijd

5-jarige leeftijd

6-jarige leeftijd

8-jarige leeftijd

9-jarige leeftijd

10-jarige leeftijd

Als 12 jarige werd hij, op bezoek bij West Vlaamse familie langs moederszijde, geconfronteerd met een huis vol Constant Permeke schilderijen. Bleek dat de oom ooit de kleermaker was geweest van de kunstenaar, die niet zo welstellend de kleermaker vergoedde met kunst. Een bekend verhaal dat gebruikt werd in Patrick Conrads bioscoopfilm ‘Permeke’ uit 1985. Permeke’s donkere, sombere kleuren, de verwrongen lichamen en buiten proportie grote handen brachten de jonge Erwin in verwarring maar bleven in zijn geest gegrift. Ze lieten hem vervolgens Gustave Van de Woestyne, Hubert Malfait, Léon Spilliaert, Fritz Van Den Berghe, Pablo Picasso en Nicolas De Staël ontdekken. Kunstenaars die hem later zouden beïnvloedden en inspireren.

Leeftijd 10 jaar

Constant Permeke 1886 – 1952

El Greco 1541 – 1614

Rembrandt van Rijn 1606/07 – 1669

Pablo Picasso 1881 – 1973

Hubert Malfait 1898 – 1971

Leon Spilliaert 1881 – 1946

Gustave Van de Woestyne 1881 – 1947

Fritz Van Den Berghe 1883 – 1939

Nicolas De Staël 1914 – 1955

Volgens familie en vrienden bestond er geen twijfel over dat deze kleine, creatieve jongen een kunstenaar zou worden, maar hijzelf had daar zijn twijfels over. Was dat wel mogelijk voor iemand uit een familie zonder artistieke achtergrond en zonder de juiste contacten? Zijn ouders steunden hem onvoorwaardelijk en gaven hem de kans om als dertienjarige kunstscholing te volgen. Maar zoals de meeste van zijn vrienden koos hij voor een technische opleiding met als hoogste streven technisch tekenaar. Maar dat bleek al vlug niet de juiste keuze te zijn. Kunstenaar zijn zelden succesvolle technisch tekenaars.

Toen hij aan Marc Sleen een brief schreef waarin hij enkele van zijn tekeningen meestuurde antwoordde die hem: “… zoals zoveel talentvolle, creatieve jonge kunstenaars loop je met vragen en onbegrepen gevoelens rond. Talent heb je, dat ligt er vingerdik bovenop. Met volharding en liefde voor de kunst verzet men bergen.” Dat bleek voor de 18 jarige Erwin een eerste keerpunt die hem vertrouwen in eigen kunnen bijbracht.

Toen hij 19 was en zijn opleiding afbrak, ging hij als lasser-monteur werken in het bedrijf van zijn peter (zijn vaders oudere broer.) In 1970-1971 volbracht hij zijn militaire dienst in Siegen, Duitsland en in 1972 huwde hij met Rita Baes. Het koppel betrok een 17^deeeuwse schapershoeve in Wondelgem. Gedurende iets meer dan een jaar werkte hij in de Gentse haven, en na enkele geest-en fantasie dodende jobs werd hij verkoper van rock-pop posters en strip gadges terwijl hij een cursus grafiek-en striptekenen volgde.

Hoeve in Wondelgem 1978

Academisch werk

Vrouwenfiguur

Landschap

In 1974 gaf hij een eerste, bescheiden tentoonstelling in De Zwadderkotmolen in Oudenaarde-Mater waar hij de 63 jaar oude Gentse expressionist Roger De Crits leerde kennen. Er ontwikkelde zich een band tussen beiden en op De Crits’ verzoek (zelf oud leerling van kunstschilder Jos Verdegem) werd hij zijn privé leerling. De oude meester leerde hem alle technische vaardigheden en ze voerden ellenlange gesprekken. Die ontsloten Erwins geest en in korte tijd bloeide hij open en vond zijn eigen stijl en inhoud. De leraar-leerling relatie groeide uit tot een hechte vriendschap tussen beiden.

Roger De Crits 1913 – 2002

‘Schafttijd’ schilderij Roger De Crits

Foto van Rita Baes 2013

In 1976 ging Erwin De Bie zijn eerste persoonlijke expositie met nieuwe werken door in galerij Marca in Mariakerke-Gent. Het werd een succes. Meteen had hij een publiek, een bevredigende verkoop en tal van positieve kritieken in verschillende Belgische kranten. In ‘Het Volk’ schreef kunstcriticus Rik Clement: “ Een jonge artiest met heel wat technische bagage die tevens wat te vertellen heeft. Laat hem alstublieft zingen zoals hij gebekt is, helaas onze pappenheimers kennende…” En of de pappenheimers klaar zaten. In de krant ‘De Vooruit’ stelde kunstcriticus Jos Murez het zo: “ Er vallen twee zaken op in zijn werk, diversiteit en de technische uitwerking ervan. Mysterie en magie bepalen zijn fantasiewereld. Hij toont ons snapshots, karakterstudies en het teneerdrukkende van het desolate.” Voorwaar geen vrijblijvende meningen over een nieuwe, jonge schilder.

In de 1976 tot 1980 volgden tentoonstellingen in Damme (De Kloef), Blankenberge (Galerij De Benne), Baaigem (Galerij Die Garve), Ertvelde (De Veldbloem), Gent (Jan Van Eyck Galerij-VTB), Wondelgem (Gemeentehuis) en Evergem, Lokeren en De Haan.

Ondertussen ondernamen Rita en Erwin samen met hun twee honden met regelmaat lange hooggebergte tochten in de Pyreneeën en soms de Alpen. Lange, zware trektochten met de tent voor weken of zelfs maanden, afgewisseld met avontuurlijke reizen door Frankrijk, Spanje, Oostenrijk, Joegoslavië en Portugal.

In 1977 werd het schilderen op een lager pitje gezet als Erwin, gedeeltelijk uit interesse voor het beeldverhaal, gedeeltelijk uit financiële noodzaak, een carriere als stripauteur ambieerde. Het begon met een stop-comicreeks genaamd ‘Cornelus en Korneel’ in ‘Het Volk’ die daarna werd verdergezet in de ‘Tour de France editie’ van dezelfde krant. In hetzelfde jaar gaf de kleine, net opgestarte uitgeverij ‘Van Hyfte’ het stripalbum ‘Vos en Donder’ uit, die niet het verhoopte succes opleverde wegens een te miniem promotiebudget.

De echte start als striptekenaar kwam er met 2 afgewisselde vervolgstrips, ‘Brouwer’ en ‘De Grommelsnoezen’ in ‘Het Volk’ van 1979 tot 1983 met respectivelijk 6 en 4 lange vervolgverhalen. Erwin tekende ook ‘Miel de Cinefiel’ voor ‘Cinescoop’ van de Kinepolis Cinema Group. Hij startte ook ‘Phantasy Factory’ op, een ontwerpbureel voor toegepaste en commerciële grafiek. Honderden wenskaarten en winkelraam decoraties werden ontworpen voor de Scandinavische landen tot Griekenland en Italië. Dat zorgde professioneel voor hectische tijden.

Vos en Donder

Brouwer

Miel de Cinefiel

De Grommelsnoezen

En dan in 1983 overleed zijn vader na een periode van ziekte op de leeftijd van 72 jaar. Dat viel hem zwaar. Op zoek naar stilte en rust en om op een serene wijze afscheid te nemen ondernam hij, met één van zijn honden, een 7 daagse tocht met de tent door de besneeuwde Waalse Ardennen bij temperaturen van ver beneden het vriespunt.

In hetzelfde jaar ondernam hij samen met een vriend een zware winterklim naar de top van de 3144 meter hoge Pic du Taillon in de Pyreneeën.

In 1985 startte hij met de strip ‘Noach’ voor jeugdmagazine ‘Robbedoes/Spirou’ en met ‘De Gentanen’ voor het beruchte, Gentse cult-magazine ‘Metro.’ Voor het pas opgestarte weekblad ‘Dag allemaal’ tekende hij ‘De Goebies’ , gelinkt aan een Goebies kinderkledinglijn. Wat later zorgde het tanende succes van de Nederlandstalige editie van Spirou – ‘Robbedoes’ voor het stopzetten van de samenwerking met tal van jonge stripauteurs waaronder Erwin De Bie. Het magazine dat bestond sinds 1935 hield op te bestaan in 2005. Voor dagblad De Gentenaar realiseerden striptekenaars Buth, Gipi en Erwin een stripalbum naar een scenario van Romain De Coninck en Freek Neirinck over het leven van het Gentse volksfiguur de Roste Wasser (1879 – 1955 )

Noach

De Roste Wasser

De Goebies

In 1988 verliet de familie De Bie-Baes het Gentse om naar Wannegem-Lede te verhuizen, de poort naar de Vlaamse Ardennen. Langzamerhand begon hij af en toe opnieuw te schilderen. In 1991 maakten Rita en Erwin hun laatste avontuurlijke bergtocht naar de 3298 meter hoge Vignemale.

In 1994 verhuisde de familie naar Kluisbergen, in het hart van de Vlaamse Ardennen, waar ze een huis kochten op de flank van de Hotond. Het was daar dat het idee ontstond voor een Strip-en Beatles project. Samen met Oostendenaar Rudy Dasseville, uitbater van het ‘Yellow Submarine ’ café in Oostende-Raversijde en tevens houtkunstenaar die eerder werkte voor Eric Clapton, Paul McCartney, Ringo Starr en ZZ Top, realiseerden ze in Rudy’s zaak ‘A Day in the Life of … Dasseville’ met een tentoonstelling en een stripposter gebaseerd op 69 Beatles songtitels. Een ware crowd pleaser waar de voltallige Vlaamse pers over berichtte. Het project werd in hetzelfde jaar ook voorgesteld in Gent-Drongen.

‘De Grootste Stripplaat ter Wereld’ (6 op 4,5 meter) waarin Pierke, het poppentheaterfiguur, een wereldreis maakte volgde tijdens de Gentse Feesten van 1996. En in 1997 tijdens dezelfde feesten het karikatuur gebeuren ‘One Way Street’, een straat vol bekende koppen.’

Bergen op Zoom Nederland

Gent België

Pierke

Levensgrote karikaturen One Way Street

One Way Street Team

Ook in 1996 had Erwin De Bie zich weer geïntroduceerd als kunstschilder met de expositie ‘What’s Behind that Curtain?’ in het Gentse Lakenmeterhuis. Twijfels dat het kunstpubliek hem zou vergeten zijn 17 jaar na zijn laatste tentoonstelling bleken ongegrond. Zowel het publiek als de pers droegen hem nog in het hart en de tentoonstelling kreeg enthousiaste kritieken.

De heuvelstreek waar de De Bie’s al 3 jaar woonden staat bekend als het hart van wielerland met ‘De Ronde van Vlaanderen’ als top evenement. Erwin was een wielerfan van kindsbeen af en is zelf ook een fervent fietser in de regio. Dat inspireerde hem om te beginnen werken aan een thematentoonstelling over de wielersport, getiteld ‘Kunst rond Koers.’ In de aanloop naar de tentoonstelling uitten sommige ‘kenners’ alleen maar negatieve kritiek over de mix van schilderkunst met het volkse van de wielersport, de sport voor de lagere klasse. Maar dat soort negatieve benadering raakte De Bie niet in het minst. Hij vond het vooreest degenererend tegenover de werkende klasse en getuigen van een oubollig standpunt, kortzichtig zelfs. Het moderne wielrennen was al lang aan het uitgroeien tot een wereldsport. En hadden hoe dan ook Van Gogh en Permeke zich niet door het boerenleven en de arbeiders laten inspireren? Was het niet Eugeen Van Mieghem die het leven van de dokwerkers schilderde? En laten we niet vergeten dat het de Parijse danseressen en prostituees waren die voor de inspiratie van Toulouse Lautrec zorgden. Erwin De Bie schilderde zijn coureurs ruw, donker en kloek. Hij schilderde de wereld van de koers niet enkel als het kleurrijke circus maar toonde ook het lijden en de pijn, de vriendschap en het verraad, de volharding en het falen, het triomferen en zelfs de dood. Dat alles in een kloeke, expressieve stijl. De tentoonstelling nam plaats in 1999 in het wielerstadje Geraardsbergen in ‘Het Koetshuis’ van het cultureel centrum ‘De Abdij.’ Het leidde tot een succes met honderden bezoekers, de aandacht van de nationale Belgische radio en televisie en de Vlaamse, Duitse, Franse en Nederlandse pers. ‘Kunst rond Koers’ leek van dan af een eigen leven te gaan leiden en werd een belangrijk deel van De Bie’s leven, wat hem de titel ‘Wielerkunstenaar par exellance’ opleverde.

Met dichter Willie Verheghe, Rita, oud renner Rik Van Steenbergen en Truus Druyts

Inleidster Truus Druyts

Na Geraardsbergen werd ‘Kunst rond Koers’ ook tentoongesteld in Harelbeke (Bibliotheek) en in de ‘Ronde van Vlaanderen Vip Tent.

Later dichtte Joris Dewildeman hem (P.R .man van Het Nieuwsblad-De Gentenaar), gebaseerd op zijn psychologische kunst, de naam ‘Schilder van bizarre schoonheid’ toe. Kunst die meer en meer belangrijk werd in zijn latere kunst en oeuvre.

De succesvolle tentoonstelling zorgde voor contacten met 2 galerijen en meerdere kunst agents met verdere samenwerkingsvoorstellen. Deze hielden echter een 40% commissieloon in en een aanhouden van het wielerthema zonder aanpassingen of evolutie. Daar kon Erwin zich niet in vinden Hij wou in zijn creativiteit niet beperkt worden en de weg van de totale vrijheid volgen.

In 2000, één jaar na Paul McCartney’s schilderijententoonstelling in Siegen,Duitsland, de stad waar Erwin zijn legerdienst had volgebracht, waren de lyrics van 35 Beatlessongs de inspiratie voor een nieuwe tentoonstelling, ‘Painted Beatlessongs.’ Een eerbetoon aan de Liverpudlians die de soundtrack van zijn jeugd hadden gecreëerd. Plaats van gebeuren was de nieuwe loftgalerij ‘Even-Aarde’ in centrum Gent. Het succes was overweldigend en de tentoonstelling werd verlengd tijdens de Gentse Feesten. Er kwamen meer dan 7000 bezoekers op af van over gans Europa en er verschenen zelfs reportages op de frontpagina’s van 2 Nederlandse dagbladen. Wat daarbij opviel was dat de schilderijen geen gewone anekdotische benadering waren maar geprezen werden voor een mix van de lyrics met de schilder zijn levenservaringen.

Dear mister De Bie,

I can confirm that Sir George Martin send you his congratulations regarding your exhibition ‘Painted Beatlessongs’ and thank you

for the way you transform the lyrics to visual art.

Yours sincerely

Shirly Burns – Air Studio London

By order of Mister George Martin / Beatles producer

Composer, musician, record producer

‘Abbey Road’ in Gent

Rita bij ‘Lovely Rita’

In 2001 was Geraardsbergen (Het Koetshuis – C.C. De Abdij) opnieuw gaststad voor ‘Kunst rond Koers 2’, met opnieuw evenveel succes als het eerste deel. Ter gelegenheid van deze expositie schilderde Erwin De Bie live, terwijl de Ronde doorheen de stad passeerde, een wielerschilderij van 5 op 2,5 meter. Het werk bevindt zich permanent in de foyer van het Administratief Centrum. Een rondreizende ‘Kunst rond Koers’ tentoonstelling met werk uit deel 1 en 2 werd tussen 2001 en 2004 geëxposeerd in Ninove (Cultureel Centrum), Sluis Nederland (Belfort), Terneuzen Nederland (Stadhuis), Plouay Frankrijk (Veloparc Mussée), Antwerpen (Belgacom Building), Zolder (Cultureel Centrum) en Oudenaarde (Stadhuis)

Op 18 februari 2002 overleed zijn mentor en goede vriend Roger De Crits op de leeftijd van 89 jaar. Erwin De Bie werd op die dag 51.

Voor de tentoonstelling ‘Kerkhof Blues’ zocht hij een mede exposant met een andere kunstdiscipline. Televisie presentatrice – schrijfster Sabine De Vos poëzie bleek een evenwaardige en perfecte mix met zijn werk. Plaats van gebeuren in 2002 was de ridderzaal in het 1000 jaar oude Gravensteen in het historisch centrum van Gent. De respons op de tentoonstelling kwam samengevat neer op: ‘confronterend, expressief, doet nadenken, een cocktail van droefheid en hoop, om nooit te vergeten en serene kunst.’ 6 maand later werd de tentoonstelling voorgesteld in Antwerpen (Gallery Gartner and Partner),

Nu is het te laat

je legt geen warme deken

over een grafsteen

Sabine De Vos

Een laatste stripalbum ‘Billy en Miss Euro’ werd in 2003 in het Nederlands en het Frans uitgegeven als promotie voor de lancering van Euro Pallet.

In 2004 kondigde wielrenner Johan Museeuw, een van de top kampioenen van zijn generatie, zijn afscheid van de wielersport aan. Daarvoor maakte Erwin De Bie een expressief portret van 3 op 2 meter groot die onmiddellijk werd aangekocht door Museeuws thuisstad Gistel. Het werk hangt in de Stedelijke Sporthal .

In oktober 2004 verkochten Rita en Erwin hun huis en vertrokken in gezelschap van hun 2 honden met de camper op een bijna 2 jaar lange reis door Frankrijk, Italië, Slovenië, Kroatië, Spanje en Portugal. De laatste 3 maanden van hun trip woonden ze nog in het strandhuis van Portugese vrienden in Carreco, Noord Portugal. Daar begon hij na een periode van 2 jaar opnieuw te schilderen, wat resulteerde in 18 nieuwe werken.

het strandhuis in Carreço Portugal

In mei 2006 waren ze terug in België en gingen in een deel van een oude brouwerij wonen in Ellezelles in het Waalse Pays de Collines. Een heuvelstreek die aansluit op de Vlaamse Ardennen.

Kort na hun terugkeer kreeg hij een aanvraag voor een wielerexpositie samen met 2 mede exposanten in het stadhuis van de Franse stad Tours.

De tentoonstelling ‘Carreco Collection’ nam in 2007 plaats in zijn eigen galerij in Ellezelles. Voor dit gebeuren schilderde hij een groot werk van 6 op 4,5 meter bestaande uit 50 kleine, afzonderlijke schilderijen die zich bevinden in Nederland, België, Groot Brittannië en Frankrijk. Misschien dat ze ooit op een dag door iemand opnieuw worden verenigd voor een tentoonstelling.

2007 is ook het jaar dat Erwin zijn moeder overleed op de leeftijd van 81.

Opgegroeid dicht bij de Gentse haven waren als kind de dokken zijn speelterrein. Dat leidde er toe dat hij in 2008 een reeks schilderijen opstartte rond havensferen, getiteld ‘Port Blues.’ Het succes ervan zorgde voor een spontane verkoop van een groot deel van de collectie wat in zekere zin een thema expositie fnuikte. Maar havens bleven hem in zijn latere werk met regelmaat boeien en inspireren.

In hetzelfde jaar begon hij te schrijven aan een reeks van 36 biografische kortverhalen getiteld ‘Vreemd – rare en andere verhalen.’ De Gentse dokter Jan Bonte schreef daarover: “Het is een verzameling mysterieuze, biografische ervaringen en situaties die dikwijls worden ondergebracht bij toeval. Vertellingen die zich afspelen in een soort schemerzone. Situaties waarvan men ’s nachts wel eens wakker kan liggen?” Ze werden bij één uitgeverij voorgesteld die niet de moeite nam om ze te lezen maar ervan overtuigd was dat er geen publiek was voor wat een schilder te vertellen had. Erwin, ondertussen weer opgeslorpt door het schilderen bekeek het uitschrijven ervan als bevrijdend. De verhalenbundel ligt sindsdien te rusten op de boekenplank.

In de periode 2010 tot 2017 namen tal van thema exposities plaats: ‘Strange Days’ en ‘Yager, De Bie en Dee’ in het Gentse NH Hotel. ‘Heroes’ in Het Pand/Univ en NH Hotel Gent. ‘Art on Steps’ wielerwerk in Campus Sint-Jozef in Gent. Het Museum van Valkenburg, Nederland was het decor voor een collectieve wielerexpo ter gelegenheid van het Wereldkampioenschap 2012 in deze stad. Een andere collectieve wieler groepstentoonstelling nam plaats in 2015 in het Oud Postkantoor in het Nederlandse Utrecht, in het kader van de Tour de France grand depart aldaar.

Toen tijdens de Ronde van Italië 2011 Wouter Weilandt door een val schielijk overleed werd Erwin door de Gentse Biking Doctors verzocht een realistisch portret van de jonge, ongelukkige renner te maken, die aan zijn ouders werd geschonken.

De ouders van Wouter Weylandt bij het schilderij van hun zoon

Kort daarop werd een tweede tentoonstelling ‘Bizarre Schoonheid’ voorgesteld in zijn eigen galerij en atelier in Ellezelles. Twee retrospectieves, waarvan één in Zelzate (Het Klooster) en een in St-Jan-in-Eremo (Engelendael) werden gevolgd door een derde in 2017 in Bax Gallery en het Atrium KunstCenter in Sneek, Nederland-Friesland.

Meer en meer gaat psychologie deel uitmaken van Erwin De Bie’s kunst, droombeelden, nachtmerries, jeugdtrauma’s en kinderangsten. De dunne grens tussen genialiteit en waanzin en het nadenken over de grote, schier onbeantwoordbare mysteries. Soms gebruikt hij landschappen en stadszichten als metaforen voor het duiden van een geestestoestand. Hij gaat ook wantoestanden niet uit de weg en klaagt kinder-en dierenmisbruik aan. Hij werkt rond oorlog en concentratiekampen. Erwin De Bie: “Waarom zou ik naast vrolijker en kleurrijker werk ook geen donkere en zware thema’s mogen brengen? Beide gemoedstoestanden zijn mij eigen. Ik citeer graag de sobere maar rake uitspraak van psychiater Dirk De Wachter uit zijn boek Vertroostingen”: ‘Het werk van de kunstenaar, is de kunstenaar.”

In 2012, 2014 en 2016 verbleven Rita en Erwin De Bie telkens voor 3 maanden in een plattelandshuis van Belgische vrienden op een wijnheuvel nabij Szigetvar, Hongarije, enkele kilometers van cultuurstad Pécs. Erwin heeft er een klein atelier ter beschikking waar hij heel wat werk maakt.

2019, na twee jaar werk aan ‘Kunst rond Koers 3’, 18 jaar na deel 2 was Geraardsbergen (Het Koetshuis-C.C. De Abdij) opnieuw de plaats van gebeuren. De kroon op de wieler trilogie. Een tentoonstelling dubbel groot in afmeting met meer dan 60 nieuwe kunstwerken. Deel 1, 2 en 3 samen waren goed voor 160 werken rond het thema en het orgelpunt achter de ‘Kunst rond Koers’ periode.

Huis in Szigetvar Hongarije

Opbouw team Geraardsbergen

Voor de stad Oudenaarde werd in 2020, in de week van de Ronde van Vlaanderen aankomst, geopteerd voor een uitzonderlijke en finale ‘Kunst rond Koers’ bestaande uit alle overgebleven schilderijen van de 3 delen, gekoppeld aan een retrospectieve van vrij werk. Een team van 4 man bouwde een week aan de opbouw in de O.L.Vrouw Kapel en Oud Hospitaal tot … de avond voor de vernissage alles werd gecanceld vanwege de wereldwijde covid pandemie.

Nadat de coronajaren achter ons lagen en meteen werden gevolgd door de Russisch-Oekraïense oorlog, de Gaza oorlog en de wereldwijde crisis bleef Erwin De Bie gepassioneerd verder schilderen, zij het met voorlopig weinig uitzicht op projecten in de nabije toekomst. Uiteraard zijn er vage onderhandelingen gaande. Voorstellen en ideeën die misschien een voorbode zijn van een potentiële expositie in een of andere historische locatie, maar daar zullen op zijn minst 2 of meerdere jaren overheen gaan en zou het mogelijks een mooi verjaardagsgeschenk zijn voor de 75 of 80-jarige kunstenaar. Alhoewel de Nederlandse Jeroen Wielaert (columnist-radio verslaggever) hem eerder als ‘een jongeman van alle generaties’ omschrijft.

Samengesteld uit geschriften en quotes van Peter Ouwerkerk, Rik Clément, Joris De Wildeman, Lut Versprille, Marc Sleen, Lesley Banks, Roger De Crits, Jérome Yager, Jan Bonte, Jos Murez, Patrick Cornillie en Jeroen Wielaert.

M.d.B 2025